Soms heb je zo een tuin, die niet wil. Die stug is, zich niet wil laten vormen, probeert te ontsnappen. In het begin, toen ik nog maar kort tuinen ontwierp beet ik me daar dan in vast, bleef doorontwerpen tot het potlood me uit de hand viel en alle schetsrollen op waren. Het resultaat was nooit bevredigend, altijd geforceerd, doorgedrukt.
Die tuin vraagt dan enkel wat meer aandacht, wat rust. Er zit meestal een probleem in dat zich in het begin niet zo direct laat zien maar pas mettertijd te voorschijn komt. Eens dat gezien, is het kinderspel om het te erkennen en te verwerken in de tekening.
Zo had ik er vandaag weer eentje waar ik al een tijdje mee rondliep. Te kleine maat, verkeerde verhouding, alles te dicht opeen, krap, nijpend. Uiteindelijk heb ik er een brede pergola in gezet die alles bij elkaar greep en opeens de baas werd, zodat alles braaf luisterde en ondergeschikt bleef. Eenvoudig. Als je het maar ziet.
(Ik zal toch beter slapen vanavond)