In Parijs vond ik in een boekenwinkel, die gespecialiseerd is in tuinen en de tuinarchitectuur, een kleine uitgave getiteld Arbres (bomen) met gedichten van Jacques Prévert. U kent hem vast van het chanson Les feuilles mortes (herfstbladeren), in het Engels gezongen als Autumn leaves.
In dat lied zingt de nog steeds verliefde man dat hij zijn geliefde zo graag terug zou zien. Hij denkt aan haar want net zoals de dode bladeren die op een hoopje worden verzameld, zo verzamelen zich in zijn hoofd de herinneringen en daarmee de spijt.
U voelt al waar het naartoe gaat, want dan zetten de violen in en komt het refrein: Mais la vie sépare ceux qui s'aiment / Tout doucement, sans faire de bruit (maar het leven scheidt hen die liefhebben, heel zachtjes, zonder het minste geluid).
Tja, dat is huilen, telkens opnieuw.
Heerlijk zulk een boekje, met poëtische kronkelingen over het leven van de bomen en het verschil met het leven van de mensen.
Dat boekenwinkeltje ligt trouwens bij de hoofdingang van de Tuilleries, het park tegenover het Louvre Museum, aan de kant van Place de la Concorde en heet vanzelfsprekend Le Nôtre, naar de beroemde Franse architect die, naast Versailles, ook dit park ontwierp.